ارتبا طا ت  تا ثير ژرف وعمیق دركم وكيف زندگي وروابط با ديگران دارد، رعايت شش اصل اسا سي زير ما را يا ري مي كند كه درارتبا ط  با ديگران به لحا ظ  مسا ئل شخصي ، احسا سي ، اجتماعي وما لي موفق شويم .

 ا صل ارتبا طي شماره 1: همه كارهاي ما نوعي ارتبا ط است  

تمام لحظا ت زندگي ما آكنده ازپيا مهاي شفا هي وغير شفا هي ،ارادي وغيرارا دي است . زبا ن، تنها وسيله نيست .

كلما تي  كه ما بر زبان جاري مي كنيم  برحسب موقعيت فقط  بين هشت تا بيست وچها ردرصد پيا م ما را تشكيل مي دهند وبه اين ترتيب دردنياي گسترده ارتبا طا ت تنها مشتي ازخروارند. لبا سي را كه هرروزمي پوشيم پيام آورتصويري است كه خود برذهن داريم ونما با نگر ارج وحرمتي است كه براي خويش قائليم .

اتومبيلي را مي رانيم ،خا نه اي راكه درآن زندگي مي كنيم ، زيورآلات وملزوما تي را كه به خود مي آويزيم  همگي اين پيا م را به ديگران منتقل كنند  كه چه احسا سي نسبت  به خود داريم وانتظا رداريم  كه ديگران  چگونه  با ما رفتا ر  كنند وقتي لوا زم شخصي خود را روي ميز مي گذاريم پيام ديگري را دربا ره خود به ديگران منتقل مي كنيم وضعيت نشستن وراه رفتن نيزحا كي ازاحسا سا ت وگرا يشا ت ما ست .

ا صل ارتباطي شماره 2: چگونگي ارسال يك پيام چگونگي دريافت آن رامعين مي كند

 كلما تي را برزبا ن مي آوريم  بسيا ر بيشترازآنچه كه تصورمي كنيم  حا وي پيا م  هستند حجم و آهنگ صدا نوع  نگاه  كردن ، وضعيت ايستادن ، نحوه خم  شدن سر، همگي به شنونده  كمك مي كنند تا كلمات ما راتفسيركند وپيام آن رادريابد بنابراين اگرچه ممكن است نا خودآگا ه مراقب اين موارد  درهنگا م  ارسا ل  پيا م خود  نبا شيم اما  با يد  توجه داشته  با شيم كه  به هرحا ل شيوه    دريا فت واستنبا ط يك پيا م دقيقاً به شيوه ابراز آن برمي گردد.

 ا صل ارتباطي شماره 3: آنچه اهميت دارد دريافت پيام است ونه ارسال آن  

بسيا راتفا قي مي افتد كه يك پيام به آسا ني  مفا يربا منظورما دريا فت شود بنا براين منطقي است كه بگوييم ارتبا طي واقعي پيا مي است كه شنونده استنبا ط مي كند نه آنچه گوينده مي گويد به بيا ني ديگرصرفاً حسن نيت ما درارسا ل پيا م كا في نيست بلكه عملكردوبيا ن ما بايد بتواند نيت خيرخواها نه ما را منتقل كند .

 ا صل ارتباطي شماره 4: چگونگي آغازپيام اغلب حاصل ارتباط را تعيين مي كند  

همه ما با رها اين احساس را تجربه كرده ايم كه بعلت استنبا ط نا درست درآغا زيك پيا م منظور گوينده را درست  نفهميده ايم  بنابراين اگرمراقب نباشيم  ممكن است همان  چند كلمه اي كه درآغازسخن بكارمي بريم  ديگران رابه برداشتي  نادرست ازسخنان ما سوق دهد  وموجب رنجش وآوردن آنها شود . به همين دليل بخشي ازموفقيت درهرارتبا طي به كم وكيف آغا ز سخن بستگي دارد.

 ا صل ارتباطي شماره 5: ارتباط يك خيابان دوطرفه است 

 دريك ارتباط خوب دوعا مل دخا لت دارند ارسا ل درست پيا م ودريا فت درست پيام بنا براين اگر تنها به اين بسنده كنيم كه نقطه نظرهاي خود را روشن ومنطقي وقا نع كننده بيا ن كرده ايم موفق به ايجا د يك ارتبا ط نيستيم بلكه صرفاً درمقا م سخنوري واندرزگويي برآمده ايم به اين ترتيب اگرما يليد را بطه شما به موفقيت وكا ميا بي منتهي شود با يد نقطه نظرهاي طرف مقا بل را بشنويد وبه روشني درك كنيد 

   ا صل ارتباطي شماره 6: تاثيريك پيام واحد درشرايط مختلف متفاوت  

اگرچه ردوبدل كردن پيا م وا طلاعا ت ارتبا ط نا ميده مي شود اما درواقع ارتبا ط تنها محدود به اين اعما ل نيست به بيا ني ديگروقتي يك پيا م واحد را فرد يا جما عت متفا وتي درميا ن مي گذاريم آن را هربا ربه شكل تا زه اي مطرح  مي كنيم زيرا  درا ين  فا صله  مجا ل  بيشتري داشته ايم  تا  بيند يشيم و نكا تي تا زه را بيا موزيم و درنتيجه نگرشي  تا زه را درعبا رات خود ملحوظ  كنيم به علاوه هربا ر كه يك  موضوع  خا ص را با افراد و يا گروه هاي  متفا وتي درميا ن مي گذاريم كسا ني كه پيا م ما را دريا فت مي كنند به لحاظ تجارب گذشته نظا م هاي اعتقادي و زمينه هاي فرهنگي مختلف هركدام استنبا ط متفا وتي ازگفته هاي ما دارند ازاين رو نيروها يي كه ما را به هم ارتبا ط مي دهند بود ودرنتيجه روابط متفا وتي  نيزبرقرارمي گردد .                                   

اي مسافر ! اي جدا ناشدني ! گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر ! تا به کام دل ببينمت .
بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .
آه ! که نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم مي کند ... و شگفتا که زيستن با نيمي از روح تن را مي فرسايد ...
بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين نگاه فريبنده ات را .
مسافر من ! آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش . با من سخني بگو . مگذار يکباره از پا در افتم ... فراق صاعقه وار را بر نمي تابم ...
جدايي را لحظه لحظه به من بياموز... آرام تر بگذر ...
وداع طوفان مي آفريند... اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ؟! باران هنگام طوفان را که مي بيني ! آري باران اشک بي طاقتم را که مي نگري ...
من چه کنم ؟ تو پرواز مي کني و من پايم به زمين بسته است ...
اي پرنده ! دست خدا به همراهت ...
اما نمي داني ... نمي داني که بي تو به جاي خون اشک در رگهايم جاريست ...
از خود تهي شده ام ... نمي دانم تا باز گردي مرا خواهي ديد

همه روز روزه بودن همه شب نماز کردن            همه ساله حج نمودن سفرحجاز کردن

زمدینه تا به کعبه سروپا برهنه  رفتن                 دولب ازبرای لبیک به  وظیفه   بازکردن

زمساجدو معابد  همه اعتکاف جستن                زملاهی ومناهی همه  احتراز   کردن

  شب جمعه هانخفتن بخدای راز گفتن          زوجودبی نیازش طلب نیاز کردن

بخدا هیچکس راثمرآنقدرنباشد                      که بروی ناامیدی دربسته باز کردن