در تمام زندگیش او همان كارهایی را انجام داد كه مرغها می‌كردند. برای پیدا كردن حشرات، زمین را می‌كَند،

قُدقُد می‌كرد و گاهی هم با دست و پا زدن بسیار، كمی در هوا پرواز می‌كرد. سالها گذشت و عقاب پیر شد.

روزی پرنده با عظمتی را بالای سرش بر فراز آسمان ابری دید. او با شكوهِ تمام، با یك حركت ناچیزِ

بال‌هایش،‌ برخلاف جریان شدید باد پرواز می‌كرد.

عقاب پیر، بهت‌زده، نگاهش كرد و پرسید: «این كیست؟» همسایه‌اش پاسخ داد: «این عقاب است ـ سلطان

پرندگان، او متعلق به آسمان است و ما زمینی هستیم.» عقاب پیر مثل مرغ زندگی كرد و مثل مرغ مُرد. زیرا

فكر می‌كرد مرغ است.

اگر یادمون بره چی بودیم اگر فراموش کنیم چی هستیم عاقبتی بهتر از

این هم نخواهیم داشت.

اونقدر کوچک میشیم که از همه نظر ها محو بشیم.

این فکر تو هست که وجودت رو شکل میده

اگر خودت خودت رو باور نداری چطور توقع داری دیگران

باورت کنند.اگر خودت برای وجودت حرمت قائل نیستی چطور

توقع داری دیگران برات احترام قائل بشن.

تو همونی هستی که فکر میکنی پس از امروزبه خودت

با یه دید تازه نگاه کن.

ببین تو قادر به انجام هر کاری هستی.

پس نایست حرکت کن...

حیف از ما اگر...