ادبی

همچو رودخانه ای میمانی که همیشه هستی

همچو ماه بیرون پنجره ی  اتاقم مواظبم هستی

تو آن رویایی هستی که سراسر وجود مرا پر از امید میکنی

من آن جسمی هستم که بی تو هیچم

تو آنی هستی که تمام دوستت دارم های تنهایی مرا پر کرده ای

محبوبم!همیشه به یاد دارمت...میدانم هیچگاه دستانم به دستانت نخواهد رسید

میدانم که همیشه هوای بین من و  تو آزاد است

میدانم باید ضربان قلبم را نادیده بگیرم

میدانم نامه ام هیچوقت مقصدی نخواهد داشت.