ادبی

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،
آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،
آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،
آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،

انگاه که با قضاوتهای شخصی و نادرست به دیگران تهمت میزنی

انگاه که با بیمهری تمام از خودت دورش میکنی

و با تمام وجودت سعی میکنی که دیگرانو هم ازش دور کنی

آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،

آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ،
می خواهم بدانم،
دستانت رابسوی کدام آسمان دراز می کنی تابرای
خوشبختی خودت دعا کنی؟ !